Ev telefonu çaldı (cep pek fazla çalmaz). Gidip açtım bir kız bana ''Uğur'' dedi.Yanlış numara dedim kız benim kalın sesimi duyunca bi an duraksadı(sesim bazen olduğundan kalın çıkar ki bu o anlardan biriydi) ,şaşırdı.Sanki hayal kırıklığına uğramış gibi buruk bir ses tonu ile özür diledi . Önemli değil dedim kapattık.
Çok kısa bir telefon konuşması oldu fakat sonradan düşündüğümde ''Kızın sesi çok zarifti'' dedim kendi kendime.Bu ses çok güzel bir bayana ait olmalı. Keşke ''Evet ben Uğur'' deyip konuşmayı uzatsaydım dedim.Sonra Uğur olmadığımı ,onu boş yere oyaladığımı anlayınca bana küfrederdi belki ,o zarif sesiyle.Keşke bi daha yanlışlıkla bizim evi arar diye bekledim ama olmadı.
Bazen yanlış numara çeviren adamlar oluyor telefonu açtığın zaman karşıda bir ayı olduğunu hissedebiliyorsun.İşte o ayılar defalarca bizim evi yanlışlıkla arayabiliyor.Ama güzel sesli bir kız aramıyor.
Zaten bende şans olsaydı herşey daha farklı olurdu.

Görsel: Vikipedi

İçime bir sıkıntı çöküyor bazı bazı.Bilinmez ufuklardan doğan bir sıkıntı.Belki hiç ulaşamayacağım delice aşklardan ötürü.Dışarıya dertsiz, gamsız ,hayatı dalgaya alan bir kimse gibi görünüyorum balki ama içimde ciddi, dertli ,nasıl anlatsam farklı bir kimse yatıyor.Eminim bunu pekçok kişi yaşıyor.Dışarıya farklı görünüyor kişiler.
Samimi olamıyoruz bu yüzden insanlar bizi çok sevmiyor.İçimiz dışımız bir olsa...
Ama bunu farkettim ve değiştiğime inanıyorum.Yani içimde küfretmek varsa yanımda kızlarda olsa ediyorum.Düşüncelerimi açıkça söylüyorum.Beni böyle daha çok sevdiklerini farkediyorum..Herkes değişebilir,açılın.
Bu yazıda ne kadar çok virgül kullandım bu da böyle bir manyaklık bazı konular söz konusu olunca virgül fazla oluyor
Ah Şahrud çok dertliyim.

İnsanlar bir şey olmaktan korkuyorlar!

Bütün dünya ülkelerinde nasıldır bilmiyorum ama Türkiye'de insanlar aslında olmak istedikleri şeyi olamamaktan korkuyorlar.İstedikleri şeyi yapma cesareti gösteremiyorlar.Ya olmazda zamanım boşa gitmiş olursa,ya bu kaybettiğim zaman içerisinde başka fırsatlar kaçırırsam,ya olduğum şeyi çevremdeki insanlar yeterli görmezse,ya küçük kalırsam...Bütün bu içimizde yarattığımız korku bizi bişey olmaktan itiyor.

Bu duygusal baskıların oluşmasına sebep olan çevresel faktörler var.Bunlar başında aile ve ailenin tutumu gelir.Aile evladının örneğin bi tiyatro sanatçısı olma isteğini şöyle karşılar bizde:bi gençlik hevesi,hani her gençte olurmuş ya o yaşlarda genç ünlü olmak istermiş.Bazı gençlerde bu olabilir fakat senin çocuğun ya gerçek bir sanatçı olacaksa...

İnsanlara fırsat tanımayı öğrenmeliyiz.Fırsatlar dünyasında yaşıyoruz.Her taraf fırsatlarla dolu.Bunların içerisinden herkesin başarısı için ayrılmış bi fırsat var.Tek yapmamız gereken gözlerimizi açıp bunları görmek ve peşlerinden koşmak...

Birşey olmaz birşey olmaktan korkmayın!